زمستان سرد و برفي كوهستان هاي ايلام و آموزش هاي مختلف و رزم شب هاي گاه و بيگاه ، امان از ما بريده بود.

گفتم : اگه بشه وقتي رزم شب مي شه، يه جوري از گير مربي ها در برم ، و تا زماني كه نيروها به صف شده و راه بيفتن جايي دور از انظار پناه بگيرم، مي تونم بعد از رفتن بچه ها، برگردم داحل چادر وزير پتو هاي گرم ، خوابمو ادامه بدم.

موقعت پايگاه ، طوري بود كه در كمركش يك شيب تند، زمين نسبتا همواري بود كه از يك طرف مشرف به دره ي وسيعي بود كه در عمق دره ، بچه هاي تخريب لشكر ، پايگاه زده بودند و مانند ما براي عمليات آماده مي شدند.

اون شب ، رزم شبانه اجرا شد و نارنجك هاي صوتي، تير اندازي ها و فريادهاي مربيان ، فضا را مملو از هيجان مي كرد و بچه ها پوتين پوشان ، به سمت ميدان  تقريبا مسطحي كه با پوكه هاي توپ محصور شده بود وبه عنوان ميدان صبحگاه مورد استفاده قرار مي گرفت ، مي دويدند.

چشمم به توالت ها افتاد كه بر انتهايي ترين نقطه ي پايگاه ، درست جايي مشرف به دره ، به صف ، ايستاده بودند . مثل برق طرح از ذهنم گذشت، محل امن خوبي بود.

توالت هاي پايگاه از تركيب سه ورق كركره اي‌ گالوانيزه كه به اندازه ي يك متر در يك متر به صورت ايستاده به هم متصل شده بودند و يك ورق هم كه نقش درب را ايفا مي كرد ، تشكيل شده بود.

وارد اولين اتاقك شده درب را محكم از داخل بستم و نشستم به انتظار اتمام برنامه و رفتن بچه ها به پياده روي در برف هاي كوهستان...

سر وصدا همچنان در اوج بود و ناپالم ها در اطراف پايگاه ، به نوبت منفجر مي شدوشور نسبي يك عمليات را ايجاد مي كرد.

يكي از ناپالم ها خيلي نزديك منفجر شد، صداي مهيبش انگار بغل گوشم بود.براي يه لحظه احساس كردم  بچه هايي كه در پايگاه به سمت ميدان مي دوند را مي بينم، شك كردم،برگشتم پشت سر، ته دره ، فانوس هاي تخريب سوسو مي كرد.تازه متوجه اتفاقي كه پيش اومده بود شدم.  انفجار ناپالم، باعث شده بود ديواره هاي دستشويي مثل موز از چهار طرف باز بشه وديواره بي ديواره، با سرعت خودمو جمع وجور كردم و به ميان بچه ها دويدم.

اينم از شانس ما براي فرار از يك پياده روي شبانه توي كوه هاي برفي بود.

عكي همين جوريه

همنشيني با صدام...

توي جبهه، اگه با کسی کار داشتی و رفته بود دستشویی... سراغشو كه مي گرفتي، می‌گفتند:رفته خدمت صدام...

پايگاهي داشتيم درمنطقه‌ي پل نو،اونجا سه تا دستشویی بود که دم هر کدوم یک پتو زده بودن و دیگه نمی‌شد در بزنی... باید حتماً می‌گفتی ا‌هن(به كسر الف وكسرها وسكون نون و گاه نون به جهت تاكيد مشددگفته مي شد) تا اگه كسي داخل بود،جواب بده اهن...

اتاق هاي همنشيني با صدام،گاهي مراجعه كننده هاي زيادي داشت و گاهي هم كم...

در هر صورت، وقتي مي خواستي از دستشويي استفاده كني بايد قبل از ورود، از خالي بودن اون اطلاع كسب مي كردي وبه خاطر اينكه فردي كه در جلسه ي مهم با صدام مشغوله متوجه بشه منظور گوينده‌ي اهن... کدوم دستشوییه...!؟ بچه ها به جمع بندي اي رسيده بودند و اينگونه منظورشونو روشن مي كردند: اولی اهن؟ جواب می‌داد: اهن... بعد: دومی اهن... و الی آخر...

 خلاصه،این اهن، براي بچه ها داستان طنزي شده بود که هر کس می‌آمد،مدتي سرگرمش می‌شد. مخصوصاً تازه وارد‌ها...

اين اواخر، بچه‌ها با سرعت می‌آمدند و می‌گفتند: اولی اهن؟ دومی اهن؟ سومی اهن؟ و بعد،اگر همه اشغال بود، می‌گفت: حالا هر سه تا با هم، اهن؟ اونایی هم که تو دستشویی بودند، نامردی نكرده و همراهی می‌کردند و پشت سر هم می‌گفتند: اهن، اهن، اهن

عكس ربطي به خاطره نداره و براي همينجوري گذاشتم...

     جبهه هاي جنگ حق بر عليه باطل، پر از خاطرات ريز و درشتي است كه هر كدام به نوعي، جذاب و جالب توجه مي باشد. از درگيري با دشمن ،گشت هاي شناسايي،اسارت ها ،خوابيدن ها،نگهباني ها، خوردن غذا ،شوخي ها و... همه و همه يادآور لحظاتي است از حضور درجبهه كه جذاب و دوست داشتني است.

خاطراتي هم هستند كه شايدتا كنون،هيچ يك از دوستان رزمنده،نسبت به بازگويي آن اقدامي نكرده و از گفتن آن، به دليل معذوريت هاي اخلاقي،طفره رفته اند؛ اين خاطرات مربوط به رزمنده ها و توالت رفتن ايشان هست كه اتفاقا لحظات شاد و خنده داري را درخود جاي داده است.

من از اين خاطرات به جلسات ديدار با صدام ياد مي كنم.

درپست هاي بعدي تا جايي كه ذهنم ياري كند،به بازگويي اين وجه ازخاطرات ،اقدام خواهم كرد.نكته اي كه اين خاطرات دارد اين است كه هرگز عكسي از اين مكان در آلبوم ها موجود نمي باشد ،حتي از نماي بيروني ساختمان جلسات با صدام هم تصويري در دسترس نيست،لذا ممكن است اين خاطرات بدون تصوير يا با تصاويري نامرتبط اذين داده شود كه از اين بابت قبلاپوزش مي طلبم.

................................................................

     اون روزها،نشريه اي به چاپ مي رسيد به نام سوره ، سر دبيرش سيد مرتضي بود. من هنوز در كيف حضورم در جبهه بودم و عاشق نشرياتي كه باگرايش به موضوعات جبهه  به هنرمتعالي مي پرداخت.در كل، دنبال حرف هايي بودم كه بويي از صفاي جبهه  و روزهاي خوبشو بده.مدتي بود كه درگير هنر بودم و دنبال مطالعه در باره ي هنر متعهد...مقاله هاي زيبايي از سيد مرتضي، در سوره كار مي شد، ارتباط حسي خوبي با اون داشتم.چه اينكه همه هفته روايت فتح با صداي تاثير گذار و آرام بخشش از سيما پخش مي شد.

روز بيست و يكم فروردين ماه بود. با رضا،رفتيم خونشون ، موتور را برديم داخل پاركينگ و خزيديم توي اتاق مجردي رضا...

رضا،براي آوردن چاي، رفت بالا و من از سر بيكاري، راديويي كه روي ميز ،خود نمايي مي كرد را روشن كردم،وقت پخش خبر بود. فكر كنم خبر ساعت پنج بعد ازظهر،نشستم لب تخت ، وحواسم به اخبار بود،ناگهان شوكه شدم؛ سيد مرتضي به شهادت رسيد...

بي اختيار گريستم، انگار، باز ، داغ خيلي از همرزمان شهيدم، تازه شده بود.رضا با سيني چاي برگشت. با تعجب، پرسيد: چي شده داداش؟ گفتم: آويني شهيد شده.گفت:آويني؟...كي هست؟

گفتم نويسنده ،شاعر ،فيلم سازمتعهد،راوي روايت فتح....

رضا،سوز درون منو هرگز درك نكرد.چون هيچوقت مثل من با قلم سيد و نوشته هاي خوبش ،زندگي نكرده بود و در واقع هنوز نمي دونست، آويني چه انساني بوده...

بعد ها آقا فرمودند: سيد شهيدان اهل قلم...

وعشق ،تجلي خويش را در يك لحظه ديد.

فاطمه و درب و مسمار...

گاه در جستجوي نور،

پروانه ها، شمع را خورشيد مي پندارند،

تا با عشقبازي شان، بال خويش بسوزانند،

تا عاشقي كنند...

اما نمي دانند كه شمع،

ذره ي كوچكي از عظمت

نوري به نام خورشيد است.

................................

اي معناي عشق،

 آفتاب روشني،

فاطمه ي انسيه،

اي دليل روشن خدا،

نور الهي...

سرسلسله‌ي وارثان نبوت،

نورچشمان مصطفي (ص)

دشمنان تو،در طول اعصار و قرون

منفور ترينند.

و لعنت جاودانه‌ي خدا،

بر آنان تا ابد ، مستدام...

نيمه شبي از شب هاي تابستان، از خواب برخواستم، گفتم: چه خوبه نماز شب بخونم؛ وضوگرفته و به داخل چادر نمازخونه رفتم. هنوز نمازمو نبسته بودم كه ديدم مجيد غلامرضايي داره از كنار نماز خونه به سمت سنگر خودش مي ره...

موقعيت خوبي بود براي اينكه كمي حالشو بگيرم.از پشت سرش به آهستگي خودمو به اون رسوندم و با پرشي بر روي اون، محكم گرفتمش ، خيلي تقلا كرد و با هم گلاويز بوديم . اصلا ضربه ي دردناكي بهش نمي زدم، فقط سعي مي كردم بچلونمش و بزنمش زمين ،با اينكه ازمن درشت تر بود،تلاشش كارگرنشد و بعد از كلي به هم پيچيدن به زمين خورد.دستشو پيچوندم پشتش ومحكم به زمين فشارش دادم.همينكه خودشو تسليم كرد، با سرعت به طرف سنگر خودمون فرار كردم و توي تاريكي بين بچه ها خوابيدم...

فردا صبح ،توي پايگاه ايستاده بودم و مشغول صحبت با يكي از بچه ها،كه ديدم مجيد غلامرضايي داره ميادو جيب بغل زانوي بچه ها رو چك مي كنه(بادستش مي گرفت ، تكون مي داد). به من كه رسيد ،جيب بغل زانوي شلوار خاكيمو گرفت و تكون داد و صداي پول خورده هاي ته جيبم كه دوتا دو تومني بود، به گوش رسيد.بعد يقمو گرفت، خيره شد توي چشمام وگفت : توبودي... آره؟

خنده ام گرفت.همو توي بغل گرفتيم و خنديديم.بيشتر ازهرچيزي، حس كارآگاهي مجيد كه توي اون تاريكي و تحت فشار بودن، فقط صداي پول خورده هاي توي جيب من يادش مونده بود،خنده دار بود.

چادر محصلا...

تاريخچه ي پتو شويي در جبهه ها را نمي دونم به كدوم لشكر يا چه زماني از دفاع مقدس بر مي گردد.اما در مورد اين عمل در گردان اخلاص و گردان غواصي نوح، براي اولين بار به گونه اي اتفاق افتادكه به نام اولين فردي كه مورد پتو شويي قرار گرفته بود ثبت شد.

روزي كه بچه ها در سنگراجتماعات  نشسته بودند؛ تصميم مي گيرند اولين فردي كه از درب واردمي شود را بدون اينكه بفهمد به زير پتو كشيده و كمي مشت و مال دهند(بزنند).

از قضا، برادر آرام كه آن روزها از مسئولين رده بالاي گردان بوده اولين بخت برگشته اي كه وارد شده و پتوشويي مي شود.از اين تاريخ به بعد(پتو آرام) بين بچه هاي اطلاعات عمليات، نامي آشنا شد.

...و اما خاطره ي چادر محصلا(محصلين)

تعدادي از بچه هاي گردان، بايستي براي امتحانات دبيرستان آماده مي شدند، به همين دليل، مسئولين، براي راحتي بيشتر اين بچه ها، چادري مجزا به ايشان اختصاص داده بودند. بعد از مدتي كه بچه محصلا، با هم صميمي تر شدند؛ تازه، روح شرارت در گروه پديدار شد.

پتويي با طرح پلنگ، به ديواره ي روبرويي‌ي چادر نصب كرده بودندو هر كدام از بچه هاي بخت برگشته كه هوس سر كشي به چادرمحصلا، به سرش  مي زد، در بدو ورود،عمليات پتو آرام را بررويش اجرا مي كردند.

وقتي طرف، پيچيده در پتو، مستاصل، وسط چادر رها شده بود، هركدام سر درس و كتابشان مي نشستند و به اصطلاح، طبيعي مي كردند.

وقتي كسي اعتراض مي كرد، مي گفتند، چادر پلنگ خانه براي خودش مقرراتي داره...

اين خبر به گوش فرماندهي هم رسيده بود...

روزي براي ديدن رضا رضوي قصد كردم به چادر محصلا برم، پتو آرام هاي چادر محصلا شهره شده بود. براي من با اين همه سوابق شرارت و همرزم آزاري،افت داشت، پتو آرام بشم. اونم توسط بچه محصلا!!

قبل از رسيدن به چادر، موقعيت بررسي شد،شرايط غيرعادي بود.برعكس هميشه، چادر محصلا، خيلي مرتب بود و پوتين ها جفت شده و از داخل هم سرو صدايي نميومد.اين يعني خطر يك هماهنگي براي پتوآرام كردن من...

ترفندي انديشيدم. اگربه حالت شيرجه، به داخل مي پريدم، كساني كه پشت ورودي چادر منتظرم بودند، ناكام مي شدند و من بودم كه به اون ها مي خنديدم.براي همين، به آرامي نزديك شدم و در گام هاي آخر، شيرجه اي به وسط چادر زدم.ازجا كه بلند شدم ، فرمانده و معاونينش رو ديدم كه دور چادر نشسته اند و بچه محصلا هم دست به سينه و مودب، كنارشون بودند.فرمانده، با ديدن من و نحوه ي ورودم به چادر گفت: بيا...شاهد از غيب رسيد.اونوقت شما مي گيد نه حاج آقا ما فقط درس مي خونيم؟ اين برادر براي چي اين وسطه؟ اصغر گفت: راست مي گن، برادر جان شما اين وسط چيكار مي كني؟ نه ... بگو...توي چادر محصلا از اين حرفا  نيست.

من كه حسابي ضايع شده بودم، گفتم: آخه از ترس پتو آرام پريدم. فكر نمي كردم حاج آقا اينجا باشن.ديدم بچه ها با چشمك و شكلك مي خوان به من بفهمونن كه هواشونو داشته باشم. منم كه بهترين فرصت، دستم اومده بود، بامظلوم نمايي،گفتم: آقا جان... منِ بدبخت هر بار ميام بايدكتك بخورم،آخه چرا اين كارو مي كنيد....؟ تا حاجي جهت نگاهش عوض شد،خنده‌ي موذيانه اي كرده ادامه دادم، حاج آقا پتورو ببينين. زدن روي ديوار...حاجي هم گفت : بله مي دونم.آقايونِ محصلا، اسم مكان علمي رو گذاشتن،پلنگ خونه...و ادامه داد به نصيحت كردن بچه ها...

از ترس جونم،تامدت ها، از شعاع پنجاه متريِ بچه محصلا رد نمي شدم.

پي نوشت:

توي عكس هاي بالا تعدادي از بچه هاي چادر محصلا هستند

حسين افخمي(دانشجوي دكتراي كامپيوتره) سيدجواد محمد نيا(دكتراي پزشكي داره)آرش رهبر(الان تهيه كننده گزارش 5 توشبكه ي خراسانه)كاظم زمان زاده (توي جهاد يه مسئوليتي داره)اصغر خليقي(درگذشت شهادت گونه اي داشت)رضا رضوي(كارشناس الهيات و مسئوليتي دريكي از بخش هاي جهاد داره)

سايربچه ها:

مسلم سلاطيني(سفيربود ،نماينده ي وزارت خارجه بود. نمي دونم. اسير طالبان شد بعد خبرشو ندارم)سليماني(تا دانشجوي روان شناسي بود خبرشو داشتم) حسين سلاطيني(كارمند يكي از شركت هاي بزرگ مشهده)عادل ....(از همون موقع تا الان خبري ازش ندارم)

 

نمازهاي جماعت از باصفاترين و جذاب ترين و معنوي ترين لحظات حضور در جبهه بود...

    هر نماز، وضعيت خاص خودش را داشت و هيچ كدام از نمازهاي يوميه كه به جماعت برپا مي شد، شبيه روز قبل نبود...ذكر هاي با صفا، ركوع ها و سجده هاي با توجه، دعاي دست هاي با كرامت و بالاخره تعقيبات و نوافل و گاه ذكر مصيبت و سينه زني...

ذكر مصيبت، بطور معمول توسط روحاني با صفايي كه امام جماعت هم بود ،اجرا مي شد و به فراخور، دوستاني كه ته صدايي داشتند و در مداحي توان و ذوقي، به مداحي و نوحه خواني مي پرداختند...

شبي كه حسابي هوس دست انداختن بچه ها را كرده بودم، تصميم گرفتم كه حالي به جماعت نماز گزار بدم.

حاج آقا شروع به ذكر مصيبت كرد، كم كم ،خودمو به كنار ايشون رسوندم و منتظر نشستم.حاج آقا با سر و اشاره پرسيد: مي خوني؟ منم سرمو به علامت تاييد تكون داد.

حاج اقا گريزشو به صحراي كربلازدوگفت : امشب عزيزمون ما رو به فيض اكمل مي رسونن و مجلس رو به من سپرد و كمي عقب نشست.

فانوس ها به طور معمول،توسط بچه ها خاموش شد و فانوسي كه جلوي من بود را خودم خاموش كردم. دم رو خوندم و بچه ها تكرار كردند: حسين حسين ...حسين حسين.

باز تكرار همان دم و با شور بيشتري و بافرياد زدن كلمه ي جانم، بچه ها دم مقدس حسين حسين را تكرار كردند. چيز بيشتري بلد نبودم. بايد يه جوري از مخمصه اي كه خودم درست كرده بودم فرار مي كردم.

فرياد زدم:قربون صداتون ، كربلا مي خواي صدا بزن آقا رو... فرياد حسين حسين بيشتر شد؛ از فرصت استفاده كرده و از چادر اجتماعات، با سرعت زدم بيرون...براي يه ساعتي بين بچه ها آفتابي نشدم...

فرداصبح، بچه ها تعريف كردند: كه گردان وقتي ذكر حسين حسين رو گفتند، منتظر شدند كه مداح ادامه بده ، ولي متوجه اينكه اثري از مداح نيست شدندو ...مجلس باخنده و يك سوال از همديگه تموم شده ...راستي ،  كي بود اين بچه ي تخس؟